Bernardus Adrianus “Ben” Bink

Ben Bink
Een leven van dienstbaarheid.
Toen hij op 17 juli 1944 geboren werd in Bezuidenhout, Den Haag, was kleine Ben zich er waarschijnlijk nog niet bewust van dat op 3 maart 1945 de wijk waarin hij geboren was en woonde door een fout van de geallieerden gebombardeerd werd.
Het bepaalde voor een groot deel zijn verdere leven.
Aangezien er geen ouderlijk huis meer was, waren de kinderen in tehuizen geplaatst. Na de oorlog wilde moeder Bink Kleinee de kinderen graag weer terug in huis. Bepaald werd dat haar huidige woning te klein was om 10 kinderen te huisvesten.
Herhuisvesting echter, wilde geen grotere woning verstrekken aan een gezin dat op dat moment alleen een man en vrouw betrof.
Ben groeide op in weeshuizen. In het Haags Hervormd weeshuis, op Scheveningen en onvluchtte dat letterlijk toen hij 15 jaar was.
Jaren van ernstige mishandeling en verkrachting door leden van de staf van de tehuizen maakten van Ben een levenslang getraumatiseerde man.
In Amsterdam ontmoette hij Renato, een man uit Milaan met wie hij geen intieme relatie had. Toen deze na een reis door de VS terug kwam in ongeneeslijke toestand heeft Ben hem verzorgd tot het eind. Vlak na deze ingrijpende gebeurtenis eind jaren 90, werd het huis waar dit had plaatsgevonden door brand verwoest.
Zo werd Ben mijn buurman sinds 2000. Hij had lang gewerkt in het Kurhaus en was later chef kok geworden bij Arthur Pfrommer in Amsterdam, ondanks het feit dat hij geen enkele opleiding had genoten.
God liep met Ben en Ben liep met God. Met een grote hekel aan de hypocrisie in de religie van de diverse geestelijken en parochies waar hij in zijn leven in aanraking was gekomen, was hij zeer spiritueel en God dankbaar voor de engel en zijn voorouders die hem hadden begeleid in zijn stappen en keuzes.
Zelfs na een dienstbaar beroepsmatig leven waarin hij belazerd werd, de gevaarlijke klussen kreeg of gewoon tot op het bot toe uitgebuit werd , bleef Ben vriendelijk, lief en dienstbaar.
“Ik ben zo blij dat ze mij niet slecht hebben weten te maken ” was zijn motto.
Een bewonderenswaardige Zen-achtige instelling die ik nooit eerder zag bij mensen zonder opleiding of begeleiding.
Dankbaar voor het sociale vangnet in de vorm van de AOW deelde Ben alleen maar uit aan iedereen die in zijn omgeving kwam.
Snoepjes voor de thuiszorg, hulp aan wie dit ook maar enigszins nodig scheen te hebben.
Ben was het leven gegeven , maar het gaf het keurig terug in zijn handelingen en uiteindelijk met deze donatie.
Beantwoord het verkeerde met liefde, als iemand meer wil geef hem meer en verwar nooit mensen met de mensheid.
Je bent er pas echt niet meer als niemand ooit nog aan je denkt.
Moge het denken aan Ben zegen brengen.